Anasayfa » GÜNÜN İÇİNDEN » ”Yo normal insanım”

”Yo normal insanım”

Bir telekomünikasyon şirketinin çağrı merkezinde çalışıyorum. Gün boyu susmayan, durmayan çağrılar içerisinde artık söylediklerimiz, düşünmeden söylenmiş şeyler oluyor. Aynı işlemi günde 150-200 defa yapınca artık iş reflekse dönüşüyor, eliniz otomatik olarak ekrandaki gerekli yere sürükleniyor, gözleriniz otomatik olarak farenin gittiği yeri izliyor. Bu sırada gün boyu fare kullanmaktan kaynaklı omuz ağrılarınızı da unutabiliyorsunuz o da kanıksanıyor. Tam bir robotlaşma hali yani. Bu robotlaşma halini çok kere konuşuyoruz, yaptığımız işin bir sonucu olarak kendimizi buna benzetiyoruz ancak bu hadisenin bu kadar somut biçimde robota benzemek anlamı taşıdığını geçen gün işyerinde yaşadığımız bir olayla farkettik. Bu yüzden özellikle paylaşmak istedim.

Gün her zamanki gibi yoğun başlamıştı. Bütün gün x ben nasıl yardımcı olabilirim diye açıp y’yi aradığınız için teşekkürler, iyi günler diyerek kapatıyorduk. Bir çağrı esnasında karşımdaki arkadaşımın ”yoo ben normal insanım” dediğini duydum ama bir anlam veremedim. Arkadaş çağrısı biter bitmez çağrıda yaşadığı diyaloğu anlattı. Bir müşteri hatta bağlanıyor, işlemini söylüyor, arkadaş da yapıyor. Sonrasında müşteri, ”pardon siz robotmusunuz” diye soruyor. Arkadaş da bir yandan şaşkınlıkla bir yandan da gülerek ”yo normal insanım” diye yanıtlıyor.

Evet biz aslında normal insanız ama yaptığımız iş, bizi zorladığı çalışma temposu insan olduğumuza da şüphe düşürdü. Bütün gün aynı işi bıktıran bir tekrarla yapan eller, gözler, aynı şeyleri düşünmeden söyleyen ağızlar hepsi yaşamak için katlanmak zorunda kaldığımız bu işin eseri. Emin olun bir çağrı merkezi işçisinin yaptığı işle hemen hemen hiç bir ruhsal bağı yoktur. 9 saatten 12 saatlere dek uzanan çalışma süreleri sadece yaşayabilmek için hemen herkesin nefret ettiği tempoyla çalışarak geçer. Bu olaydan sonra daha da iyi gördük ki, kapitalizm koşullarında çalışma bizim insanlığımıza da düşman.

Ama emin olun o kadar kolay pes etmeyeceğiz. Zaten başka çaremiz de yok. Bizim insani özelliklerimizi dahi yontan, emeğimizi kontrol altına almak, daha fazla para kazanmak için bizi robotikleştiren patronların bizim için tasarladığı yaşamın sınırlarına sığmayacağız. Her defasında ”yo normal insanız” diyecek, insan olmanın gerektirdiği gibi davranacak, insanlık dışı çalışma koşullarına isyan edeceğiz. Kapitalizmi yıkmanın bir formülü de bence buradan geçiyor. Her gün daha fazla sayıyla ve daha fazla öfkeyle ”biz insanız” demekten.

Bir çağrı merkezi işçisi

Cevapla

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar işaretlenmelidir *

*