Anasayfa » DÜNYA » Virüs yeni bir ontoloji değildir! (çeviri: DP)

Virüs yeni bir ontoloji değildir! (çeviri: DP)

1.1. Toplumun üretken sektörlerinin kapatılmaya zorlanması konusunda, koronavirüs “çocukların bile bildiğini” yeniden teyid etmiş oldu: “çalışmayı durduran bir ulus, bir yıl demiyorum, birkaç hafta bile ayakta kalamaz.” (Marx’tan Kugelmann’a, 11 Temmuz 1968, Collected Works, Vol.42, 68)

1.2. Çünkü, öldürmekle kalmayıp üretim araçlarını da tahrip eden savaş ve çevre felaketlerinden farklı olarak, koronavirüs pandemisi üretim araçlarına dokunmadı.

1.3. Bununla birlikte, ekonominin finansal ve ticari sektörleri de çöktü, hem de bu alanlardaki işçiler toplumsal olarak “vazgeçilmez” sayıldığı ve çoğunluğukla tehlikeli, yaşamlarını tehdit eden koşullarda kahramanca, işte kalmaya zorlandıkları halde.

1.4. “Eksik” halka üretken işçilerdir.

1.5. Üretim noktasında, kapitalist dağıtım ve finansın dayandığı geniş kapitalist sistemin karlarının kaynağı olan emek sömürüsü olmadan, tüm kapitalist üretim tarzı dururdu.

1.6. Bu yüzden koronavirüs pandemisi, Antonio Negri ve burjuvazinin diğer “prenslerinin” onyıllardır yaydığı; “kapitalist üretimin emek sömürüsünden … (çoğunlukla finansal araçlar yoluyla) kapitalist değer çıkarımına doğru kaydığı” türünden şirket ruhani şarkılarının maddi gerçeğe çarpıp tuz buz olmasını sağlıyor.

1. 7. Finansal çıkarım artı-değerin bir (yeniden)dağıtımı formudur. Onun kaynağı sömürüdür.

2.1. Artı-değerin kaynağı olarak emek sömürüsünü gizleyerek, “sol”, toplumsal artının kaynağını değiştirmeden (yeniden)dağıtım versiyonlarını ilerletmeye çalışmaktan başka bir şey yapmış olmadı.

2.2. “Koronavirüsün komünizme yeni bir şans verdiğini” ilan eden Slavoj Zizek, “komünizmden basitçe Dünya Sağlık Örgütünün söylediğini anlıyorum. Harekete geçmeli, koordine etmeli ve saire…” diyerek, yalnızca prenslik görevleri konusunda (kapitalizme-bn) teminat vermiş oluyor.

2.3. Oysa Dünya Sağlık Örgütünün tüm istediği, kapitalistler ne istiyorsa odur: Üretimdeki sömürücü koşulları olabildiğince çabuk restore etmek.

2.4. Komünizm restorasyoncu değildir, devrimcidir. O “mevcut toplumsal koşulların zorla alaşağı edilmesidir.” (Marx ve Engels, Komünist Manisfesto, Collected Works, Vol. 6, 519)

2.5. Giorgio Agamben, Donald Trump’ı yankılayıp, viral pandeminin aslen bir hile, bir sürekli “istisna hali”ni kurumlaştırmak için  biyopolitik bir icat olduğunu ileri sürerek, büyük tepki topladı. (“Bir Epideminin İcadı”, European Journal of Psychoanalysis.) “İnsanlar sürekli kriz ve olağanüstü koşullarda yaşamaya o kadar alıştı ki”, diye yazdı, “yaşamlarının salt bir biyolojik koşula indirgendiğini farketmemiş görünüyorlar.” (“Clarifications”, European Journal of Psychoanalysis)

2.6. Ama eğer, Agamben’in ileri sürdüğü gibi, virüs (derin) devlet tarafından insanlığı yeni bir “çıplak yaşam” ontolojisine indirgemek için icad edilen bir şeyse, o zaman krizden önce ne vardı? Agamben’in dönmeyi arzuladığı “normallik”, tam da kapitalist toplumun temeli olan sömürücü üretim ilişkileridir.

3.1. Neoliberalizmi “farklılıklar sistemlerinin optimizasyonunun olduğu bir toplum” diye kutsayan (The Birth of Biopolitics, 259) ve komünizme gerekli alternatif diye sunan Foucault’du.

3.2. Asıl ironi, kuşkusuz, sermayenin sol kanadının, sağın işçilere doğrudan gelir desteği formundaki “ilerici” bir yenidendağıtım politikasına doğru dönüşünün kuyruğuna takılmasıdır: Piyasa savunuculuğuna dair geleneksel ideolojik işlevlerine geri dönene kadar.

3.3. Ama, yeniden dağıtımın – artan ölçüde ücretten ücrete yaşayabilen çoğu işçinin ihtiyacı olarak- hiçbir miktarı bu krizi çözmeyecek. Bireyler tarafından alınan para miktarı, basitçe ticari sermayeye – bireysel tüketim formunda- ya da finans kapitale – mortgage ya da borç ödemeleri formunda- geri transfer edilecek. Yeniden dağıtım her zaman sonuçta sermayenin yararınadır.

3.4. Ekonomik kriz, üretim kapalı olduğu sürece devam edecek. Kapitalizm sömürüye dönmeden devam edemez.

3.5 Krizin çözümü virüsün hızlanarak yayılmasının kendiliğindenliğinde de bulunamaz. Virüs, Ontolojist Timothy Morton’un twiter mesajlarında olduğu gibi değildir; “tanrıyı ikame edecek bir post-insan” (12 Mart), ona “teşekkür” etmeliyiz “kendinde muazzam bir genel grev yarattığı için” (9 Mart) ve “iş çıkış saatinde 18 bin daha az arabaya yol için” (12 Mart).

3.6. Zizek’in ileri sürdüğü tarzda, bu trajedide farsa dönmek için, virüsün Hegelci “ruh”u da değildir (“Monitor and Punish? Yes, Please!” The Phlosophical Salon, 16 Mart, 2020). Hegel için “ruh”un realizasyonu bilincin dışlaşmasının “kendini kendi etkinliğiyle ürettiği” diyalektik sürecin bir parçasıdır (Phenemenology of Sprit, 370). Başka deyişle Hegel’in argumanı, emeğin spritüelleştirilmesidir, insanlığın kendini ve varlık koşullarının ürettiği maddi araçlar “tinin” açımlanmasına döner. Zizek için, “ruhun bir virüs olması” diyalektik-olmayan bilinçsizliğin bir işaretidir, ve burada emeğin aracılığının yerine “kendimizi raslantılardan ve yaşamlarımızın anlamsızlığından uyandırmak” için dinsel bir ceza geçirilir.

4.1. Zizek’in ve Morton’un virüsü toplumsal-olmayan bir kendinde-aktör olarak kutsaması, üretim araçlarının özel mülkiyetinin işçi sınıfının yaşam araçlarını (ücreti) kazanması yetisine dayalı olmasının tümüyle kapitalistlerin yararına olduğu olgusunu açığa çıkarır.

4.2. Virüs yeni bir ontoloji değildir. O kapitalist üretim tarzının tarihsel bir töhmetidir. O yalnızca binlerce işçi için bir ölüm cezasıdır- yalnızca enfekte olanlar için değil, emekgüçlerini ücrete satamaz hale gelip gıda, konut, sağlık hizmeti alacak parayı bulamayacak olanlar için – çünkü kapitalizm emeğin üretken gücünü aldı ve onu toplumsal yarar yerine özel zenginlik üretimine dönüştürdü.

4.3. “Barbarlık” sosyalizm için bir koşul değildir. Tersi doğrudur. Jameson’un “dünyanın sonunu düşünmek kapitalizmin sonunu düşünmekten kolay” aforizmasında teselli bulan yalnızca burjuvazi ve onun küçük burjuva katipleridir. Zenginler sığınaklarına çekilirken, virüsün etkisi işçi sınıfı için eğer yıllarca değilse aylarca sürecek. Ve sermayenin prensleri ona acılarının sömürü “normaline” dönmesiyle hafifleyeceği sözü veriyorlar.

5. Bir kez daha söylüyoruz. Komünizm restorasyoncu değildir. O barbarizm ve tahribi kutlamaz. Komünizm devrimcidir. O “mevcut tüm toplumsal koşulların zorla alaşağı edilmesidir.” Yalnızca üretim araçlarının ele geçirilmesiyledirki emek, ona sermaye tarafından dayatılan “korkunç raslantısallık ve anlamsızlık” türü sefil varlığından kurtulabilir, bu talep sistemine ihtiyaçları karşılamaya dayanan bir sistem lehine son verir.

Rob Wilkie/redcritique.org

Çeviri: Devrimci Proletarya

Cevapla

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar işaretlenmelidir *

*