Anasayfa » BASINDAN » Umudun Çocuğu Hayatını Kaybetti

Umudun Çocuğu Hayatını Kaybetti

Bir kez daha uçurtmayı vurdular. Uç çocuk uç…

Bugün ekmeksiz günümüzdür.
Geçmez boğazımızdan su bile. Durur ağzımızın içnde öylece…

”Sanki doğduk bir anadan” diye devam edip gider Avusturya İşçi Marşı.
Ve hakikat gerçekten de böyledir. Yoksa nasıl hissederiz Berkin’i kendi kardeşimiz gibi…
Uğur’u…
Ceylan’ı…
Onlar yanınca biz de yanarız…
Yanmaz mıyız?
Yanmadık mı?

Ekmek 1 lira işte ve hayatımızın ederidir.
1 ekmektir derdimiz ve o da ölümle cezalandırılır bu topraklarda.
Burası çocuklar öldürülmesin şeker de yiyebilsinler denilen topraklardır.
Ve devlet şeker değil ama gaz verir çocuklara.
Aferin devlet sana aferin. Dün Berkin kendini yalnız hissetsin diye saldırmıştın, hastane önünde ona can olmak için bekleyenlere.

Şimdi sen yalnızsın…

Ama yarım bıraktığın işi de tamamladın! Eksik kalmasın katliamların.

Siz katiller, hafızasını yitirenler, hatırlamıyormuşsunuz nasıl vurduğunuzu Berkin’i.
Zaten siz değil biz unutmamalıyız. Biz hatırlamalıyız…

Berkin’i taşımak zordur. Ağırdır çocuklarımızın cesetleri. Dünyanın en ağır yükü masumlukla yüklüdür…
Ve siz, zalimler; köksüz avm’leriniz için keserken tüm ağaçları, Berkin kökleniyordu bu topraklarda…
Biz artık ekmek değil umut yiyeceğiz, umutla besleneceğiz…

Bir kez daha uçurtmayı vurdular. Uç çocuk uç…

Sadece kendine ağlayanlar, unutsun başkasının gözyaşlarını. Unutsun Berkin’in gözlerini…

Bugün ellerimiz değil ama gözyaşlarımız yazar tarihi. O da akıp gider, yol olur…
Berkin’e yol olsun gözyaşlarım…
Aşkolsun…

Kemal Bozkurt/ Radikal blog

Cevapla

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar işaretlenmelidir *

*