Anasayfa » İŞÇİ SINIFI » İşçi Sınıfı Eylemleri Raporu 2017

İşçi Sınıfı Eylemleri Raporu 2017

http://emekcalisma.org/Raporlar/Isci_Sinifi_Eylemleri_Raporu_2017.pdf

Rapordan “Örnek İşyeri Temelli Eylem Vakaları”:

Kluh Destek

Şişecam A.Ş.’nin taşeronu olarak çalışan
Kluh Destek firmasındaki 350 işçi Çimse-İş
sendikasında örgütlendiler. Sendika işyerinde
yetki aldı ve firmayla Toplu İş Sözleşmesi
imzalama hakkı elde etti. TİS sürecinde
sendika işçilerin taleplerini görmezden
gelip patronla anlaşmayı bağıtladı. 3 yıllık
sözleşme imzalanması, işçilerin seçtiği işyeri
temsilcisinin tanınmaması ve %12’lik ücret
zammı işçilerin tepkisini çekti. İşçiler 30
Ekim’den itibaren mesai giriş çıkışlarında,
yemek ve molalarda eylem yaptılar. Patron
bu süreçte 6 işçiye idari ceza verdi. İşçiler
ücretlere %30 zam, anlaşmanın 2 yıla
çekilmesi ve arkadaşlarına verilen cezaların
geri çekilmesi için uyarı eylemlerine devam
ettiler. Talepler yerine getirilmezse işyerinde
şalterin ineceğini söylediler.

3 Kasım’da işçiler işyerinde üretimi durdu.
Fabrika bahçesinde 200’den fazla işçi direnişe
başladı. 150 işçi ise içerde kalarak üretime
devam etti. İşveren içerdeki işçilerin direnişe
destek vermemesi için, çıkış kapılarını
kilitledi. Direniş üç gün boyunca işyerinde
devam etti. 6 Kasım günü patron 4 polis
minibüsü ve TOMA getirerek direnişi abluka
altına aldı. Direnişteki işçilere herhangi bir
destek verilmesi durumunda patron, işçileri
işten atmakla da tehdit etti. Direnişi kırmak
için ayrıca Tekirdağ’daki fabrikadan destek
işçi getireceğini söyledi. Bunun üzerine
işçiler işbaşı yapmak istediler. Fakat direnişi
örgütleyen öncü 9 işçi işyerine alınmadı.
İşçilerin çoğunluğu işbaşı yapmaya zorlandı.
Direniş 10 Kasım tarihinde işçilerin yaptığı
bir basın açıklamasıyla sonlandırıldı.

Kadın işçilerin öne çıktığı direniş:
Diam Vitrin Tasarım A.Ş.

12 Mayıs 2017 tarihinde 140 çalışanı bulunan
ve kadınların çoğunlukta olduğu fabrikada
işçiler Birleşik Metal-İş sendikasına
üye olmaya başladılar. İşveren işçilerin
örgütlenmesinden haberdar oldu ve 5 işçiyi
sendikalaşma nedeniyle işten attı. 15 Mayıs’ta
kadın işçiler ve sendika, işyeri önünde
kalabalık bir eylem düzenledi. İşveren eyleme
desteği engellemek için işyerinde bulunan
işçileri yemek salonuna kilitledi. İşçiler bu
duruma rağmen, pencerelerden çıkarak
eyleme destek olmaya çalıştılar. 15 Mayıs’tan
17’sine kadar eylemler devam ederken işveren
saldırısına hız verdi ve kadınların da yer aldığı
öncü 9 işçiyi daha işten attı. Örgütlenme
döneminde işçiler toplamda sekiz gün sürecek,
aralıklarla ilerleyen bir fiili grev dalgası
başlattılar, atılan işçilerin işe alınması ve
sendikanın tanınması için işyerinde şalter indi.
19 Mayıs’ta işveren sendikayı tanıyacağı
sözünü verdi, işten atılan toplamda 14
işçinin durumu belirsizliğini korurken
eylemde bulunan işçiler işbaşı yaptılar.
22 Mayıs günü sendika, Çalışma ve Sosyal
Güvenlik Bakanlığı’ndan işyerindeki işçilerin
çoğunluğunu örgütlediğini ve Toplu İş
Sözleşmesi görüşmelerine başlamaya hak
kazandığını gösteren bir yetki tespit belgesi
aldı. İşveren bu belgeye itiraz etti ve sendikaya
karşı dava açtı. İşyerindeki ilk eylem serisi
2017 Mayıs ayı sonlarına doğru tamamlanmış
oldu. 15 Haziran 2017 günü işveren işçilerin
telefonlarına mesaj atarak 7-9 gün süreyle
kanun dışı greve katıldıklarını, işyerini
işgal ettiklerini ve diğer çalışanlara baskı
uyguladıklarını iddia ederek sendika üyesi
80 işçiyi tazminat ve ücretlerini ödemeden
işten attı. İşten atma saldırısı sonrası ikinci
eylem serisi başladı. Bu süreç Temmuz ayının
ilk haftalarına kadar devam etti. Temmuz
ayında fabrika önünde bir eylem gerçekleşti,
ve sendika uluslararası dayanışma kanallarını
devreye sokmaya çalıştı. İşyerinde kadınların
öncüsü olduğu sendika mücadelesi sona ermiş
oldu, ve işyerinden atılan işçiler için hukuki
mücadele başladı.

Kadın işçilerin öne çıktığı direniş:
Diam Vitrin Tasarım A.Ş.

9 farklı ilde irili ufaklı imalat atölyelerinde
çalışan saya dikim işçileri ve ustaları,1
Eylül 2017’nin ilk günlerinde sigortasız
çalışma, 12 saati geçen çalışma süresi ve
ücret düşüklüğü nedeniyle kitlesel eylemler
gerçekleştirdiler. İşçilerin asli talebi ayakkabı
başına dikim ücretinin 1 TL artırılması ve
bot dikim ücretlerinin ise 4 TL’den 6 TL’ye
çıkartılmasıydı. Ek olarak, sigorta primlerinin
ödenmesi ve mesai saatlerinin 8 saate
çekilmesi diğer talepler arasındaydı. Ekim
ayına kadar uzanan bu önemli mücadele il
1 Saya: ayakkabının üst kısmını oluşturan deri, suni
deri, veya diğer tekstil ürünleri gibi malzemelerin
kalıplara göre kesilip dikilerek birleştirildikten sonra
kullanıma hazır hâle getirilen parçasıdır.
bazında bir dizi eyleme sahne oldu ve farklı
sonuçlar ortaya koydu.

İlk tepki dalgası Adana’dan geldi. 5
Eylül’de yaklaşık 1.000 işçi siparişlerin en
yoğun olduğu dönemde atölyelerde üretimi
durdurarak eyleme geçtiler. Dikilen saya
başına yapılması istenen zamlara ek olarak,
yıllık düzenli %8 artış da talep ediyorlardı.
İşçiler atölyeler arasında yürüyüşler
düzenleyip, diğer işçi arkadaşlarının da
greve katılmalarını sağlamak istediler.
Fakat polis OHAL gerekçesiyle işçilerin
çağrılmasına müsaade etmedi. Buna rağmen,
işçiler eylemlerine devam ettiler. Adana’daki
direnişin en önemli unsurlarından bir tanesi
Türkiyeli ve Suriyeli işçilerin birlikteliğini
sağlamasıydı. 3 gün sonunda işçilerin
dirayeti patronlara geri adım attırdı. 8
Eylül’de patronlarla sözleşme imzalayan
işçiler yüzde 13’ü hemen, %8’i Aralık ayında
uygulanmak üzere %21 parça başı dikim
ücret artışını kabul ettirdiler. İmzalanan
anlaşma 73 firmayı ve 1.200 işçiyi kapsıyordu.
Mücadelenin bir diğer kazanımı ise işçilerin
2012 yılında kurdukları ve süreçte atıl
hale gelen derneğin yeniden açılmasıydı.
Derneğin yönetim kuruluna, direnişi yöneten
komiteden Türkiyeli ve Suriyeli işçiler
seçildiler.

Adana’daki kazanım, diğer illerdeki işçileri
de harekete geçirdi. 15 Eylül’de İstanbul’da
Umum Sayacı Sanatkârları Esnaflar Odası
üyesi saya atölye sahipleri ve işçiler bir
araya gelerek, zam taleplerini açıkladılar.
Sayacılar, sıfır saya bölümünde %25, deri
bölümünde %40, ve imitasyonda %30 zam
talep ettiler. Şehrin 16 farklı bölgesinde yer
alan atölyelerde iş bırakacaklarını kamuoyuna
duyurdular. 18 Eylül’de İkitelli’de bulunan
Aymakoop ve Aykosan sanayi sitesinde
bulunan farklı atölyelerdeki 1.000’den fazla
saya işçisi üretimi durdurdu. Atölyelerde
çalışan ve greve katılan genç işçilerin önemli
çoğunluğu Suriyeliydi. 19 Eylül’de İstanbul’un
farklı yerlerinde grev dalgası yayılmaya
başladı. Merter’deki işçiler toplanıp semtin en
işlek yerlerinden biri olan İzmir Caddesi’nde
kitlesel bir yürüyüş gerçekleştirdiler. 20
Eylül’de Beyazıt’ta 50-60 kişilik bir grup
harekete geçerek yürüyüş düzenlediler. Eylem
kısa sürede kitleselleşti. Şehirde devam eden
eylemleri polis engellemeye çalıştı. Fakat
kitlesel katılım müdahaleyi sınırladı. Beş gün
süren direnişin sonunda işçiler patronlarla
protokol imzaladılar. 23 Eylül’de imzalanan
protokolde zam oranları belirlenmedi. 1
Aralık 2017’de Sayacılar Odası’nın fiyat
listesi açıklandı ve talep edilen zam oranları
kısmen karşılanmış oldu. Manisa’da Yunus
Emre Ayakkabıcılar Sitesi’nde 26 Eylül
günü yaklaşık 300 işçi iş bıraktı. Ücretlerin
artırılması ve sigortasız çalışmanın son
bulması için mücadeleye başlayan işçiler,
üç gün iş bıraktılar. 28 Eylül günü patronla
anlaşmaya varılarak parçabaşı ücretlerde 1
TL’lik artış sağlandı.

Gaziantep’te Başpınar’da bulunan GATEM
Ayakkabıcılar Sitesi’nde sayacı işçiler ve
atölye sahipleri %45 zam talebiyle 19 Eylül’de
iş bıraktılar. 20 ve 21 Eylül’de yaklaşık
600 işçi eylemlere katıldı. Eylem üç gün
boyunca devam etti. Sayacılar Odası Başkanı
zam talebi karşılanana dek mücadelenin
süreceğini söyledi. 22 Eylül’de Oda’nın yaptığı
açıklamaya göre sınırlı üretim yapılacağı
duyuruldu. 4 gün boyunca devam eden
eylemde net bir sonuç alınamadı. İzmir’de
20 Eylül günü grev başladı. Suriyelilerin
de destek verdiği eylem 24 Eylül’e kadar
devam etti. İşçiler Ekim ayı başında patronla
görüşeceklerini ve zam yapılmadığı takdirde
yeniden eyleme başlayacaklarını ilan ettiler.
9 Ekim’de patronla görüşmeden sonuç
alamayan işçiler, 1 saatlik iş bıraktılar. Önceki
ayda yapılan grevde büyük atölyelerden
ortalama 20 işçi çıkartıldığını ifade ettiler.
Patronlar Suriyeli işçileri sınır dışı etmekle
tehdit ettiler. İkinci grev dalgası 13 Ekim’e
kadar devam etti, fakat bu eylemden de bir
sonuç alınamadı.

Konya’nın Karatay, Bursa’nın Osmangazi,
ve Antakya’nın Hatay ilçelerinde yer alan
atölyelerde işçiler grev dalgasına katıldılar.
18 Eylül’de Konya’da yaklaşık 600 işçi üç gün
süreyle üretimi durdurdu. Eylem 21 Eylül’e
kadar devam etti. Yaklaşık 200 sayacının
bulunduğu Ayakkabıcılar Çarşısı’nda iş
durdurma 25 Eylül’de başladı ve 28 Eylül’e
kadar sürdü. Hatay’da %40 parça başı
zammı isteyen işçiler 25 Eylül’de iş bıraktı
ve 26 Eylül’de görece kitlesel bir yürüyüşle
eylemlerini sonlandırdılar. Kayseri’de
ise 150 işçi 2 Ekim’de %40 zam talebiyle
üretimi durdurdu. Patronla görüşeceklerini
ve taleplerini kabul etmezse tekrar iş
bırakacaklarını söylediler. Sonuç alınamadığı
için 5 Ekim’de bir kez daha iş bıraktılar.
Patron işçileri siparişleri Gaziantep’e
kaydırmakla tehdit etti. Bunun üzerine işçiler
iş başı yaptılar.

Grev dalgasının geneline baktığımızda
3 ilde işçiler taleplerini kabul ettirdi ve
geri kalan 6 ilde ise eylemlerden maalesef
sonuç alınamadı. Buna rağmen, oldukça
kötü çalışma koşullarına sahip olan ve
herhangi bir kurumsal örgütlülüğün olmadığı
saya atölyelerinde işçilerin ve ustaların
farklı şehirlerde 39 gün boyunca eylemi
sürdürmeleri dikkate değer bir mücadele
örneğidir.

Cevapla

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar işaretlenmelidir *

*