Anasayfa » DÜNYA » DOSYA – İran’da sendikal hareket

DOSYA – İran’da sendikal hareket

Ülkemizde son 30 yılda İran hakkında genel düzeyde bile kayda değer nesnel çalışmalar yapılmamaktadır. Durum bu iken Petrol-İş Sendikası Dış İlişkiler Servisi’nin “İran’da Sendikal Hareket” üzerine hazırlamış olduğu dosya, kapsamlı bir biçimde İran işçi sınıfı hareketinin gelişimini ve bugünkü özelliklerini ortaya koymasıyla önemli bir çalışmaya imza atmıştır.

iran işçiDaha çok “batı”nın etkisiyle kısır bir “İslam Devleti” tanımlaması etrafında tartışmalara konu olabilen günümüz İran’ı kapitalist topluma özgü yasalardan bağımsız ele alınamaz.

Petrol-İş tarafından hazırlanan bu dosyanın “İslam Devleti” çatısı altında uygulanan işçi düşmanı, neo-liberal politikaları gözler önüne sermesi açısından önemli görüyoruz. Bu dosya aracılığıyla da söz konusu “işçi sınıfı” olduğunda rejimlerin “kutsallarının” yalnızca “sermaye” olabileceğini net bir biçimde görebiliyoruz.

Dosyanın giriş bölümü şöyle:

Merhaba!

İran sendikal hareketinin yüz yılı aşkın tarihinin büyük bir bölümü yasaklar ve baskılar altında geçmiş. Buna rağmen sendikal hareket her seferinde kendi küllerinden yeniden doğmuş. İran işçi sınıfı bu yönden değerli bir deneyim birikimine sahip.

Şah rejimine karşı verilen, bugün ise teokratik rejim koşullarında sürmekte olan mücadele bunun somut kanıtı.

Ülkede 1989’dan bu yana yoğun bir politik baskı eşliğinde uygulanan neoliberal politikalar işçi sınıfının yaşam ve çalışma koşullarını yıkıma uğrattı.

Cumhurbaşkanı Ruhani 1989’da Rafsancani yönetimiyle başlayan ekonominin liberalleştirilmesi sürecine yeni bir ivme kazandırmayı hedefliyor. Ruhani’ye göre, “eğer sermayedarlar refah yaratma özgürlüğüne sahip olacaksa, asgari ücret aşağı çekilmeli ve işçilerin işten çıkarılması üzerindeki kısıtlamalar kaldırılmalıdır. İşverenlerin ve fabrikalarımızın karşı karşıya bulunduğu başlıca engellerden biri sendikalardır. İşçiler istihdam yaratanların talepleri karşısında daha uysal olmalıdır.”

Her tür baskıya ve yasağa karşı tanınma mücadelesi veren bağımsız sendikalardan İran Metal İşçileri ve Teknisyenleri Sendikası’nın (UMMI) uluslararası alandaki temsilcisi Camşid Ahmedi şöyle diyor:

“İran’da sendikalar tanınmıyor. İş yasası sendikaların kurulmasını yasaklıyor ve engelliyor. Ülkede sadece İslami çalışma konseyleri tanını- yor, ama onlar da sendika değil. Üçlü bir yapıya sahip çalışma konseyleri, Çalışma Bakanlığı ve işveren temsilcileri ile hükümete sadakatleri ve dini bağlılıklarına göre seçilmiş bazı işçilerden oluşuyor. İran’da sendikacılar çok, ama çok zor koşullarda faaliyet gösteriyorlar. Sendikal faaliyetle uğraşmanın bedelini özgürlükleri, hayatları ve güvenlikleriyle ödüyorlar.”

Son on yıldır İran’da işçi hareketinde belli bir canlanma gözleniyor. Üstelik bu canlanma süreci içinde kurulan ve etkinlik kazanmaya başlayan bağımsız sendikalar, bütün yasak ve baskılara rağmen, küresel sendikal hareketle ve tek tek ülke sendikalarıyla ilişkilerini de geliştirmeye çalışıyor. Son dönemde İran’daki bağımsız sendikaların mücadelesine özellikle Uluslararası Sendikalar Konfederasyonu (ITUC), Uluslararası Taşımacılık İşçileri Federasyonu (ITF) ve IndustriALL Küresel Sendika dayanışmalarıyla aktif destek verdi. Bir dizi İranlı sendika yöneticisi ve aktivisti, açılan küresel kampanyaların da katkısıyla, birer işkence merkezi haline gelen cezaevlerinden çekilip alındı.

IndustriALL Küresel Sendika Genel Sekreter Yardımcısı Kemal Özkan’ın şu saptaması bu açıdan büyük değer taşıyor: “İran’da sendikal hakları savunmak ve ilerletmek için demokratik örgütler kurma mücadelesinde bağımsız sendikaları desteklemek şimdi IndustriALL Küresel Sendika’nın öncelikli bir görevidir.”

Sendikamız Petrol-İş bu dosyayı İran’daki sınıf kardeşlerimizle dayanışmamızın bir ifadesi olarak yayımlıyor. Dostça selamlar.

Dosyanın tamamına ulaşmak için tıklayınız.

AlternatifSiyaset.Net

Cevapla

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar işaretlenmelidir *

*