Anasayfa » BASINDAN » Anneler çocuklarını yanlış adreste arıyorlar

Anneler çocuklarını yanlış adreste arıyorlar

“Polisler bir gece yarısı kapımızı kırıp, beni ve oğlumu götürdüler. ‘Siz PKK’ye yardım ediyorsunuz, ekmek veriyorsunuz’ dediler. Böyle ihbar etmişler. Hangi şerefsiz bizi ihbar etmişse etmiş işte. ‘Siz PKK’nin nerede olduğunu biliyorsunuz, ya bize yerini gösterirsiniz, ya da ölürsünüz’ diyorlardı. Gelen vurdu, giden vurdu. Falaka, askı, elektrik… akla ne gelirse üç gün nefes aldırmadan işkence ettiler.

Tabanlarımızı copladıkları için yürüyemez hale gelmiştik, sanki ustura atıyorlardı. Kollarımız ve bacaklarımız morarmış, ağaç gövdesi gibi şişmişti. PKK’nin yerini bilsek bir saniye dahi beklemeden söylerdik, ama bilmiyorduk. Bilmediğimiz bir şey için ne diyelim? Bir gece, ‘Sizi öldürüp pis cesetlerinizi toprağa gömeceğiz’ diyerek, bizi gözlerimiz bağlı olarak bilmediğimiz bir yere götürdüler. Sonradan anladık ki gittiğimiz yer uzakta bir yamacın başıydı. Şakaklarımıza tabanca dayayarak konuşmamızı istiyorlardı. Ya konuşacaktık, ya da öldürülecektik. Ne konuşacaktık, nereyi gösterecektik bilmiyorduk! Ne bilelim PKK nerede!

İÇİMİN KANLA DOLDUĞUNU HİSSETTİM

Herhalde traktör lastiğiydi, çok büyüktü çünkü. Bizi ayrı ayrı iki büklüm lastiklerin içine sokup, bayır aşağı yuvarladılar. Allah düşmanıma göstermesin, korkunç bir baş dönmesi ve mide bulantısı ile yuvarlanmaya başladık. Çamaşır makinesinin motoru nasıl bağırarak dönüyorsa, o kahpe lastikler de öyle dönüyordu. Öğürtüler arasında bayılmışız.

Uyandığımızda neresi olduğunu bilmediğimiz kapalı bir mekândaydık. Gözlerimiz paçavralarla hâlâ bağlıydı. “Soyunun” dediler, tir tir titreyerek soyunduk. Şerefsizin biri elime bir cop tutuşturup, “Bunu oğluna yap” dedi. O an bin defa ölmek istedim. Yalvardım, yakardım para etmedi. Aniden arkamda korkunç bir ağrı oldu. İçimin yırtıldığını, parçalandığını hissettim. Böğürdüm, nasıl titriyordum, boğulacak gibiydim, damarlarımın yırtıldığını, içimin kanla dolduğunu hissettim. Allah hiçbir kuluna göstermesin. Copu çekip çıkardıklarında içimde ne varsa hepsi copla birlikte dışarı çıktı sanki.

Gözlerim bağlı ama kulaklarım işitiyordu. Oğlumun bağırtısından anladım ki, bana yaptıklarını oğluma da yapıyorlar. Oğlum çığlıklar arasında yalvarıyor ama dinleyen kim! Dünya o an başıma yıkıldı, Allah’a ve kendime bir söz verdim: Dedim ki, oğlum buradan sağ çıkarsa onu PKK’ye göndereceğim.

Allah belalarını versin, oğlumun feryatları duvarlarda bomba gibi patlıyordu. Kan ter içinde kalmıştım. Evlat acısı, dayanamadım; kendimi kaybettim, küfür etmeye ve başımı duvara vurmaya başladım. Ölmek istiyordum. Beni kana bulanmış bir halde kıskıvrak yakalayıp yere yatırdılar. Oğlumun arkasından çekip aldıkları copla bana vurmaya başladılar.

ARTIK KORKU DİYE BİR ŞEY KALMAMIŞTI

Bizi o çıplak halimizle daracık demir bir kafese soktular. O kafese nasıl sığdık, hâlâ aklım almıyor. Kafeste bayılmışız. Orada ne kadar kaldığımızı bilmeden kendimize geldiğimizde betonda kan ve pislik içinde yatıyorduk.

Artık bende korku diye bir şey kalmamıştı. Gözümdeki paçavrayı sıyırıp bildiğim ne kadar küfür varsa hepsini sayıp döktüm. Kendilerini gördüm diye, tilki görmüş tavşan sürüsü gibi kaçıştılar. İçeride sadece ben ve oğlum kalmıştık. Oğlum da gözlerindeki paçavrayı atmış, küfür ediyordu. Çıplak halde zor bela ayağa kalktık. Bu sırada sivil giyimli biri kucağında bizim elbiselerle içeri girdi. ‘Bu şerefsizler size ne yapmışlar böyle?’ diye güya arkadaşlarına küfür etmeye başladı. Ben, hepiniz şerefsizsiniz dedim ona. ‘Yemin billâh benim bu işlerle ilgim yok, ben böyle şeylere karşıyım’ dedi.

Bizi o gün serbest bıraktılar.

Oğlum bir hafta kadar evde kaldı. Yaraları biraz kabuk bağladıktan sonra, “Ben gidiyorum” dedi. Benden ve annesinden helallik istedi. Kardeşleri ile kucaklaştı, annesinin elini öptü, gelip karşımda durdu, ‘Baba seni seviyorum’ dedi, ağlamamak için kendini zor tutuyordu, sesi titriyordu, bana dokunsa ağlayacaktı, ben de ağlamamak için dilimi ısırıyordum. Elini hafifçe havaya kaldırdı, ‘Xatré we’ dedi ve rüzgâr gibi kapıdan çıkıp gitti. Kız kardeşi ağlayarak arkasından gitmek istedi, öteki oğlum, ‘Sakın gitme ve ağlama!’ dedi.

Günlerimiz onu düşünmek ve geride bıraktığı hatıraları konuşmakla geçiyordu. Dağdaki bütün gençler artık bizim çocuklarımızdı. Onlar neyse biz de oyduk, işte devletin polisleri, duysunlar; biz de PKK’li olduk.

Diken üstünde beklediğimiz haber iki yıl sonra geldi. Oğlumuz bir çatışmada hayatını kaybetmişti.

Bir ay geçmiş ya da geçmemişti; kızım, ‘Ağabeyim nöbeti bana devretti’ dedi.

Gittiğinde bir tek düğünlerde ve bayramlarda giydiği sarı çiçekli mor entarisini giymişti.

Annesi şimdi her sabah çıkıp uzun uzun dağlara bakıyor.”

ANNELER NE YAPMALI

Yaşlı adam pencereden karşıdaki dağlara bakarken sustu, kalbi oralarda bir yerde atıyordu, dağdaki kızını görür gibiydi, mavi gözlerinde hasret dolu bir gülüş yanıp söndü.

Bir vecd sessizliği çökmüştü içeriye. İnsanlar başka bir âleme göçmüşçesine, öylece kalakalmışlardı.

Yaşlı adam bizimle vedalaşıp içeridekilerin donuk bakışları altında kapıya doğru ilerlerken, polislere, “Kızıma bir şey olursa erkek kardeşi nöbeti devralacak” dedi.

Polisler ondan bakışlarını kaçırıp başlarını öne eğdiler.

Behçet amca arkasında buzdan bir sessizlik bırakarak çıkıp gitti.

***

HDP önünde nöbet tutan anneler de biliyor ki, PKK devletin uyguladığı bu şiddet politikaları ortamında oluştu.

Sorunu yaratan devlettir, çözmesi gereken de odur.

Bu nedenle anneler çocuklarını yanlış bir adreste arıyorlar. Çocuklarını arayacakları yer devletin kapısıdır.

Mahmut Alınak/odatv.com

Cevapla

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar işaretlenmelidir *

*